Februari 2011

Reisverslag werkbezoek aan de projecten rondom ‘Seva Sadan’

12 februari

Ja...We zijn er! Helemaal heel! Wel enorm duf want  24 uur reizen gaat je niet in je koude kleren zitten. Bij aankomst stond zuster Lydia (de non die de dagelijkse leiding heeft van het activiteitencentrum) op ons te wachten. We hadden ruim 2 uur vertraging dus ze heeft erg lang staan wachten. Het is wel weer heel bijzonder om hier te zijn. Het voelt aan de ene kant vreemd; in no time in een compleet andere wereld zitten. Maar aan de andere kant ook heel vertrouwd.
Morgen gaan we naar de plantage. Daar zitten we tot woensdag. De dagen op de plantage gaan we besteden aan het bezoeken van alle projecten. We hebben voor alle groepen ook een ' doe-ding' bedacht. Zo gaan we met de kinderen T-shirts beschilderen en voor de ouderen van een voedselprogramma een high tea organiseren. En we gaan ook alles kritisch bekijken. Welke projecten hebben na een jaar effect en welke niet. Beter een paar die werken dan tien die niet veel resultaat opleveren. maar goed...eerst eens even een flinke nacht slapen.

16 februari

Begin van de middag vanuit het platteland terug gekomen in de drukke stad. Het waren intensieve dagen. Maar het was geweldig om de projecten te zien. Eigenlijk loopt alles goed, soms beter dan verwacht.
Er zijn inmiddels 50 kinderen die naar de huiswerkbegeleidingsklassen gaan. De helft krijgt les in het Bengaals, de helft in het Hindi. Dat ligt eraan uit welk dorp ze komen. Hoeveel effect de begeleiding heeft weten we nog niet, dat vragen we overmorgen aan de pater. Die is nu nog voor een bespreking in Zuid-India.

Aan het naaiatelier in het activiteitencentrum nemen nu zes meisjes deel. Ze kunnen inmiddels al rokken en blouses maken. Samen delen ze twee naaimachines, voor stof zorgen ze zelf. Het naaiatelier dat plaats vindt in de kerk een paar dorpjes verder (valt ook onder onze verantwoordelijkheid) heeft 17 leerlingen en vier naaimachines. De meeste meisjes willen graag een eigen zaak beginnen zodra ze voldoende weten. Eén leerling heeft al werk en een eigen machine.

Dan de computerklassen. De meisjes en jongens hebben gescheiden les (dat moet hier  bij jongeren vanaf een jaar of 14).  Het zijn er in totaal 20. Zij hebben twee computers. Op school krijgen ze weinig kansen om op de computer te oefenen. Maar op het centrum wel. Dat is een groot voordeel bij hun vervolg opleiding. Daar wordt onder andere verwacht dat ze al goed overweg kunnen met en computer.

We willen nog één naaimachine aanschaffen voor het naaiatelier in het centrum en een computer voor de computerklassen. De microkredieten zijn een groot succes. Al 17 mensen hebben een kleine lening afgesloten. En we zijn begonnen met 14! Er is al zoveel terugbetaald dat drie extra mensen konden lenen. Er worden met name meststoffen voor gekocht om hun planten beter te laten groeien, of jonge plantjes (thee, ananas of rijst) om te verbouwen. Ook zijn er wat varkens en koeien gekocht.
Het lukt de meeste mensen om terug te betalen. De leningen variëren van 100 tot 500 roepies ( 20 tot 100 euro). Per 1000 roepies die ze lenen betalen ze minimaal vijftig roepies per maand terug. Eén lener had pech; zijn koe ging dood vlak na aanschaf maar we hebben zijn schuld kwijt gescholden. We willen dit project graag verder uitbreiden omdat dit zeer succesvol is.

Aan het voedselprogramma nemen 32 ouderen en gehandicapten deel. Ze krijgen per maand een pakket ter waarde van ongeveer 1000 roepies. Ze houden daardoor wat geld over om groenten, medicijnen en kleding te kopen. Het is dus allemaal niet voor niks geweest, die acties houden, mensen motiveren om geld te doneren en avonden lang kleding uitzoeken om te verkopen. Het is gelukt! De mensen rondom het centrum hebben het een klein beetje beter gekregen dan voorheen. En nu proberen het vol te houden!

De ontvangst door de nonnen was erg warm. We hebben ons erg thuis gevoeld bij hen. Al is het niet ons leven. Toch te gecontroleerd en te weinig vrijheid. We merkten ook dat sommige nonnen het moeilijk vinden om te begrijpen dat je ook vanuit je gevoel, je hart en vanuit humanitair oogpunt wilt inzetten voor mensen die het minder hebben dan jij. Dat het niet alleen vanuit een religieuze overtuiging hoeft te gebeuren.

De mensen van het centrum waren ook hartverwarmend. Ze hebben voor ons gedanst, gezongen, eten gekookt, kado's gekocht van bij elkaar geraapt geld. Dat ontroerde ons enorm. Het was ook erg leuk om allerlei workshops met ze te doen. Met de kinderen hebben we T-shirts beschilderd met textielstiften. Daar kwamen hele leuke tekeningen uit! En daar lopen ze nu heel trots mee rond. De naaisters hebben we stof gegeven met Hollandse print. Om Indiase kledingstukken mee te maken. We hebben het eindresultaat niet gezien maar het idee viel in de smaak. De computerstudenten hebben een tweedehands oude digitale camera gekregen een USB stick. Ze gaan proberen eens per kwartaal wat op te sturen naar ons. En voor de ouderen hebben we een High Tea georganiseerd met meegebracht speculaas, ontbijtkoek en Merci. Jullie zien: een vol programma maar de inspanning meer dan waard. Nu hier in Siliguri nog wat officiële afspraken maar daarover later meer.

17 februari

Gisteren hebben we pater Cherian weer gezien. Hij was voor het doen van een onderzoek in midden India maar is speciaal voor ons terug gekomen. Het was weer als vanouds. Gezellig, ontspannen en open. Alle vragen die we nog hadden over de projecten konden we aan hem stellen zonder iemand voor het hoofd te stoten. Terwijl je daar in India meestal toch voorzichtig mee moet zijn. We zullen een voorbeeld geven: het naaiatelier bij de nonnen vindt plaats in een kerk. We betalen de dienstdoende pater daar geld voor de elektriciteit. Maar ditmaal vroeg hij ook om wat huur. Wij waren het hier niet zo me eens. Wat moet die man met extra geld? En bovendien zijn wij toch bezig voor zijn ‘kudde’? Toen we het hier met pater Cherian over hadden zei hij meteen dat we absoluut geen huur moeten gaan betalen. Hij zei: jullie doen wat die pater zou moeten doen. De mensen in dat dorp een betere toekomst geven. Heerlijk! Vooral om te merken dat we na zes jaar nog helemaal op één lijn zitten. Hij ging meteen actie ondernemen.

Daarna bleken de paters van Shanti Sadan (het kloostertje waar we logeren in Siliguri) een feestje te hebben georganiseerd voor ons! Tien paters kwamen, van overal. Er was volop (heerlijk) eten en drank. Nooit gedacht dat het zo gezellig kon worden in een klooster! En naarmate de avond vorderde (en de drankvoorraad slonk) werd het steeds gezelliger. Moppen vertellen enzo. En ook oprechte interesse in elkaars leven. We zijn nog steeds onder de indruk van deze tak van de kerk. Ze zijn overal geweest om hulp te verlenen. Tot in Afghanistan vorig jaar toe. Dus geen zieltjes winnen maar echt ontwikkelingswerk. Dat is volgens ons zoals het overal zou moeten.

Vanmorgen zijn we naar een al gevorderd naaiatelier gegaan in Siliguri. De vrouwen daar komen uit de sloppenwijken van deze stad. Ze worden daar binnen drie jaar gratis opgeleid tot coupeuse en vinden eigenlijk allemaal een baan daarna. Een paar maanden geleden hebben we spullen naar ze opgestuurd gemaakt van recyclemateriaal (gevonden bij de wereldwinkel). Dat hebben ze nagemaakt. En het zag er geweldig uit! Bijvoorbeeld een keukenschort, een etui en een handtasje. Allemaal gemaakt van oude rijstzakken.

We willen proberen om plaatsen te vinden in Nederland waar we deze spullen kunnen verkopen. In winkels, een schap in een sportclub, een vitrinekast op school, etc. Wellicht weten kennissen , vrienden of familie ook nog een locatie? De winst gaat voor een deel als salaris naar de vrouwen van het naaiatelier. De rest gaat naar de projecten op de theeplantage. Importeren is makkelijk want het weegt bijna niks. De rest van de dag hebben we wat rondgelopen in de stad. Er is altijd enorm veel te zien, horen, proeven en ruiken.
Morgenmiddag gaan we richting het huis van pater Cherian. Daar blijven we een nachtje. Dan zondag terug om te pakken en maandag door naar Delhi. 

20 februari
 
Gisteren naar het huisje gegaan waar pater Cherian (ons contactpersoon) woont samen met nog drie andere paters. Een heel bescheiden huisje op het platteland. Daarnaast staat een enorme school voor HBO onderwijs. De pater heeft die school zo'n vier jaar geleden opgericht en er worden veel verschillende opleidingen gegeven. Het meest bijzondere eraan is dat 1/3 van de studenten er gratis onderwijs volgt omdat ze uit de dorpjes van de theeplantages komen of uit de sloppenwijken van Siliguri. Voor deze jongeren dus een unieke kans op een weg uit de armoede. De school staat inmiddels zo goed aangeschreven dat iedereen eigenlijk baangarantie heeft of toegang tot een goede universiteit na het behalen van een diploma hier.
Het huisje zelf is zo klein dat er geen logeerkamers zijn maar in de school wel . Dus wij sliepen met z'n 2en in die mega grote lege school. Met 2 wachters met geweer voor de deur. Hoe vreemd kan het worden.

De avond bij de  paters was weer erg gezellig. We merken dat we steeds opener met elkaar kunnen praten over de zaken in de wereld die ons bezig houden. Vanmorgen hebben we met de pater een lange wandeling gemaakt vanuit het huisje. Het is daar heerlijk rustig en erg mooi. Daarna allerlei praktische zaken besproken voor de projecten. Zoals de invloed die de school gaat hebben in de projecten en hoe de financiën beter geregeld kunnen worden. 's Middags de gebruikelijke en onvermijdelijke bezoekjes aan kennissen van de pater. Iedereen wil die gekke Hollanders kennelijk even de hand schudden :-)

Eind van de middag naar een vriend van de pater. Daar heerlijk gebarbecued en een biertje gedronken. Nu dus weer terug in Siliguri. Alles is gepakt voor morgen. Om 14.40 uur vliegen we morgen naar Delhi. Daar hebben we nog één nacht en dag India tegoed. Even lekker de toerist uithangen.
 

21 februari,

We zitten inmiddels in Delhi. Weer een hele andere wereld. Nog drukker maar ook weer wat meer werelds. Je ziet ook onmiddellijk meer westerse toeristen. We hebben een hotel gevonden vlak bij de grote makt. Redelijks schoon (voor Indiase begrippen). Straks gaan we lekker op een dakterras zitten en genieten van een heerlijk biertje en een lekkere thali (allerlei kleine Indiase hapjes). Het was toch weer een enerverende dag. Vanmorgen de laatste zaken besproken met Pater Edward. Hij gaat ons vanuit India helpen om die spullen van recyclemateriaal te verkopen. Hij wordt dus het contactpersoon met dat naaiatelier in Siliguri. Hij is tegenwoordig de baas in dat kloostertje in Siliguri. Een erg leuke en gezellige man. We hebben bekeken wat elk artikel minimaal zou moeten kosten. Dus de materiaalkosten en het arbeidsloon hierin mee berekent. Hier in Delhi gaan we de verzendkosten navragen. Toen onze koffers gepakt en gewacht op Pater Cherian. Met hem zijn we gaan lunchen bij wat andere paters. En toen door naar het vliegveld. Daar stonden wel 20 man/vrouw te wachten op ons uit het dorpje waar we de projecten hebben! Samen met drie van de nonnen. Zo ontzettend lief! Het was gewoon moeilijk om weg te gaan. Iedereen ligt ons inmiddels als zo na. We blijven ons verbazen over het gemak waarmee we worden opgenomen in een totaal andere wereld. Na honderd keer zwaaien waren we door de douane en al snel de lucht in.

Morgenochtend hebben we nog wel een echt toeristenplan. We gaan fietsen door Delhi! Met een gids. Wel erg vroeg op: 6.30 uur! Maar we hebben er veel zin in.

22 februari

De fietstocht vanmorgen was helemaal geweldig. Je ziet de stad op een hele andere manier. Dwars door hele smalle steegjes en het mega drukke verkeer. In totaal 12 kilometer gefietst en onderweg één stop voor thee en één stop voor ontbijt. Vandaag nog wat winkelen voor de stichting en voor onszelf. En dan luieren op een dakterras met een boek en ons geestelijk voorbereiden op de vlucht terug.

Einde van weer een bijzondere tijd. We kijken met heel veel voldoening naar de projecten. Ze lopen allemaal en sommige beter dan verwacht. Ook hebben we weer nieuwe ideeën voor het vervolg. En veel motivatie om door te gaan!

April 2011

Mariska de Haas – Benthem

Jan Willem van Kuilenburg

    < Menu >